Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Δραπέτης μοναξιά

 Αδηφάγα εποχή
μέσα σε ήλιους που πεθαίνουν στην σιωπή
και θλιμμένα φεγγάρια που αυτοκτονούν
πάνω απο ταράτσες με τις λύπες
επιμελώς απλωμένες με μανταλάκια.
Η γηραιά κυρία μονολογεί στο δρόμο
με τα δικά της φαντάσματα
μιάς ανεπιστρεπτί νιότης
και οι μοναξιές συνανθρίζονται πίσω
απο μισοφωτισμένα παράθυρα.
Απόψε μια μοναξιά φτερουγίζει σαν πουλί,
σαν άγγελος της Αναγέννησης ανοίγει
τα φτερά της και δραπετεύει 
απο την οροφή.

* Τάσος  Σταυρακέλης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου