Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Φοβάμαι

Γυμνό το σώμα σ' ένα κρεβάτι
με τη σκιά της μοναξιάς στο πλάί
και η ψυχή να κρυώνει
σαν αδέσποτο μες στο χειμώνα.
"Φοβάμαι" μου σιγοψιθυρίζει
την ώρα που μιά σκέψη
με μιά τεράστια βαλίτσα όνειρα
προσπαθεί να βρεί πόρτα ανοιχτή
να δραπετεύσει.
Γιά ενα ταξίδι στην Ουτοπία.
"Φοβάμαι" επαναλαμβάνει δυνατά.
Τα ημιτελές όνειρα.
Την ημιτελής ζωή.
Κοίτα! Γύρω ο κόσμος μικραίνει.

* Τάσος  Σταυρακέλης

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

Φθινόπωρο ψυχών


Μικραίνει η μέρα, λιγοστεύει το φως
σ" ένα φθινόπωρο ψυχών ξεγελασμένων.
Κι εγώ παλι γατζόνωμαι απ' τη ζωή
σα λαθρεπιβάτης σε τραίνο
με άγνωστη διαδρομή κσι προορισμό.
Η υπομονή μου εξαντλήθηκε.
Η ελπίδα σα νεκροζώντανη πιάνει
τα βράδια παρτίδες μαζί μου.
Η μόνη. δύναμή μου 
κάποιοι σκόρπιοι στίχοι.
Που κι αυτήν ο άνεμος την παίρνει,
σαν φύλλο ξερό στη δύνη του αέρα

* Τάσος  Σταυρακέλης






Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

ΟδόςΠειραιώς

Νύχτα στην οδό Πειραιώς.
Κάτι αμούστακα αγόρια
ηδονές αναζητούν
σε σκοτεινά κακόφημα στενά
και σε   μπουρδέλα
με βαρύ άρωμα από λιβάνι
και αμαρτία.
Νύχτες κολασμένες
στης απελπισίας τα λεριά σεντόνια.
Κι έχει μιά πανσέληνο απόψε.....
Μιά Μαντάμ καπνίζοντας
το άφιλτρο sante της μονολογεί.
Μην την πιστεύεις τη Σελήνη.
Πλαννεμένη είναι κι αυτή.

* Τάσος Σταυρακέλης
(Απο ανέκδοτη συλλογή μου)

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2018

Σωμάτων αινίγματα

Ήταν τσ σώματα γυμνά κι ωραία
σαν αρχαιοελληνικά αγάλματα
που άφησαν αποτυπώματα ηδονών
μέσα σε ανήλια δωμάτια κελιά.
Μέσα στους ιστούς μιας μοναξιάς αράχνης, σώματα που στις ονειρωξεις
τους άστρα μικροί ηδονοβλεψίες
κοκκίνιζαν, μικρές φωτιές
που πυράκτωναν τη νύχτα.
Παρθένες οι νύχτες....
Αμαρτωλοί οι έρωτες....
Έρωτες αυτόχειρες
κάτω από μαυυρόασπρες αφίσες.
Η Μαιρυλιν αυτοκτόνησε
και ο Ντήν έφυγε τόσο νέος.
Μόνο δύο σκουριασμένα καρφιά
έμειναν στον τοίχο.
Να μαρτυρούν την ύπαρξή τους.
Ίσως και την απουσία τους.


* Τάσος  Σταυρακέλης

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΟΥ

 Μιλάμε...

Μα οι σίωπές σου μαρτυράνε
 πως με μαχαίρι βλέμα
 αργά λαβώνεις
 την πεθαμένη προσμονή μου.

Αλυσσοδέθηκα
στη φυλακή σου με εγκαρτέρηση
 λησμονημένων εραστών
 που αναζητάνε ένα χάδι.

Χτίζω άμυνες που γκρεμίζεις,
μικρά σπιρτόκουτα στα χέρια σου
 και ζωγραφίζω την αγάπη
 με χρώματα αταίριαστα...

Μήπως με αφήσεις
 να κρυφτώ έστω για λίγο
 μέσα στο άπειρο της ψυχής σου,
στους δαιδάλους.

* Τάσος  Σταυρακέλης

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2018

Ξεχασμένο σ'αγαπώ

Τώρα μόνος, να τινάζω
στο μπαλκόνι τα ρούχα μου,
λές και θα φύγει απο πάνω τους
η μοναξιά σα σκόνη.
Χτές κάτι έπεσε απ' τις τσέπες
με θόρυβο στο πάτωμα.
Ένα ξεχασμένο μπαγιάτικο "σ' αγαπώ"
ράγισε μονομιάς σα τζάμι στο χειμώνα


*  Τάσος  Σταυρακέλης

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

ΨΥΧΗ ΑΓΡΙΜΙ

Δεν εξημερώνεται
η ψυχή μου
Θεριό άγριο είναι
που τρέφεται
απ' τις παλιές πληγές του.

Που ξεδιψά τη σάρκα του
με το κλάμα μιάς θλιμμένης βροχής.

Δεν εξημερώνεται
η ψυχή μου
Πέτρωσε τις ευτυχισμένες στιγμές
για να πολλαπλασιάζει τις ζωές,
εκείνες που ονειρεύτηκε
μα δεν έζησε.

Δεν εξημερώνεται
η ψυχή μου
Μόνιασε με μια ιλιγγιώδη αίσθηση
σαν να γκρεμίζεται
σε μια σήραγγα του χρόνου,
δίχως αρχή και τέλος.

Χωρίς κανείς ποτέ
να δώσει χέρι βοηθείας.

#ΤάσοςΣταυρακέλης (Απο ανέκδοτη συλλογή μου)