Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2018

Ερινύες


Σε ποιούς θεούς
να γονατίσω ικέτης τώρα;
Με ποιά θυσία
να ξορκίσω το κακό;
Μέσα σε υπονόμους
Ερινύες ηδονικά συνουσιάζονται
με εωσφορικές μορφές
σκορπώντας το σπέρμα
μιας κατακερματισμένης ζωής
με ανομολόγητα πάθη και λάθη.

Μόνο οι νύχτες μου
με την πάνσοφη άγνοια τους
γερνούν μελαγχολικές
κάνοντας πρόβες θανάτου κάθε αυγή.


* Τάσος  Σταυρακέλης
Ίχνη


Περπάτησα πάνω στα ίχνη
που άφησαν τα βήματα σου.
Ξοδεύτηκα.
Καταράχτης έγινα απο πορφυρά σ' αγαπώ
που σκόρπισα σε θάλασσες και ουρανούς.
Γκρεμισμένες οι στιγμές μου τώρα.
Η καταιγίδα ξέσπασε,
τα ίχνη σου σβήστηκαν
και ο κεραυνός που έστειλες
σημάδι ανεξίτηλο άφησε.
Εκει,στο μέρος της καρδιάς.
Ίσως στο όνειρο μας να ξανασυναντηθούμε.


* Τάσος  Σταυρακέλης

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2018

Κόκκινη θλίψη


Άγριες σκέψεις που δεν ηρεμούν,
σαν σκυλιά σε κλουβιά
που στροβιλίζονται γύρω απο τον εαυτό τους τρελαμένα για ένα αινιγματικό όνειρο.
Παράξενη, κόκκινη θλίψη στα μάτια τους
και οι Κυριακές τους να έρχονται και 
να φεύγουν άδειες, ατέρμονες διαδρομές
μέσα σε χίμαιρες απο ένα ανεξόφλητο
παρελθόν.
Το κουτσό ξύλινο πόδι της μοναξιάς
προκαλεί θόρυβο, τρέχοντας
μην την προλάβει ο οίκτος.


* Τάσος  Σταυρακέλης

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

Στέρφες μέρες


Εκσπερματώνω φόβους
πάνω στα μαύρα σεντόνια
           της νύχτας 
       Κάθε ξημέρωμα
στέρφες μήτρες οι μέρες
   με κοιτούν καχύποπτα
μέσα απ' την κλειδαρότρυπα
             του αβέβαιου
   Καταπίνοντας τις ώρες
και τους μαραμένους πόθους.


* Τάσος  Σταυρακέλης

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

Άμπτωτη και παλίρροια


Απελπισμένο φθινόπωρο
βαδίζεί με μιά απέλπιδα παραίτηση,
μα δεν αποκρυσταλλώθηκε η πίστη μου
ούτε αυτό το ιερό πάθος του έρωτα
που κατακαίει σαν πυρκαγιά τα σαρκία.
Μια σε άμπωτη και μια σε παλίρροια
μέσα στο μαγικό καλειδοσκοπικό θέαμα της ζωής.

* Τάσος  Σταυρακέλης






Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018

Μαύρη αράχνη


Πορεύεσαι τυλιγμένη
σε μιά εσάρπα ψεύδους
σκορπώντας σε σκονισμένους ουρανούς
το χάρτινο και πλαστό εγώ σου.
Τις νύχτες σαν μαύρη αράχνη
δαιδαλώδεις ιστούς φτιάχνεις,
αρρωστημένες ονειρώξεις
σε ανέραστες ηδονές που κραυγάζουν
για λίγο ψέμα στη μοναξιά τους.
Συνουσίες που μυρίζουν σάπιο αίμα
και νικοτίνη από τσιγάρα βαριά.
Σου φώναξα " θέλω γυμνή την ψυχή σου".
Μα εσύ προσπέρασες και χάθηκες
στο έρεβος μιας αρρωστιάρας νύχτας.


* Τάσος  Σταυρακέλης

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

Το άδικο


Έψαξα ματώνοντας την καρδιά μου
να βρώ σε κρυμμένα λημέρια
που κρύφτηκε το δίκαιο του κόσμου.
Στην εύσπλαχνη αγκαλιά
ενός κεραυνού το βρήκα
με σκουριασμένα καρφιά
να γδέρνει σάπιες συνειδήσεις.
Χρόνια τώρα περιμένω να ξεσπάσει
μιά αλλότρια καταιγίδα
μήπως και πνίξει της κραυγής μου την ηχώ


* Τάσος  Σταυρακέλης