Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2019

Το μαύρο αίμα της θλίψης



Τις νύχτες ανοίγω το παράθυρο
κι ελευθερώνω όνειρα ισοβήτες
που χρόνια εκτοίουν την ποινή τους τυλιγμένα στο βαρύ μανδία της λήθης. Στις βραδυνές ειδήσεις
ανάμεσα στις πολύχρωμες διαφημίσεις που δεν μπορώ να συλλάβω
την ανοησία των χρησμών τους
ένα κοριτσάκι νεκρό στην ακτή.
Δίπλα στους βράχους
που μυρίζουν θάνατο.
Και ο θεός, ο δικός μου, ο δικός σου, των άλλων,τρομαγμένος κρύφτηκε. Που να πιστέψω τώρα;
Τώρα, που στις φλέβες ρέει ο φόβος
και το μαύρο αίμα της θλίψης;
Τώρα, που το ιερό θυμίαμα
όλο πήγε στράφι.


Τάσος  Σταυρακέλης 

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2019

Κλειδωμένες λέξεις.

 Αρέσκω με στο να αφουγκράζομαι
τις παρθένες σιωπές σου,
να μπαίνω σαν αερικό στο στόμα σου και να ιχνηλατώ όλες εκείνες
τις φοβισμένες λέξεις
που δεν τόλμησες να ειπωθούν .
Γιατί δε μιλάς;
Πές κάτι, εστώ και άσχετο.
Έστω και αστείο.
Κλειδώσαμε λέξεις ανύπωτες
μες στα μπαούλα της ψυχής μας πετώντας τα κλειδιά
στη μοναξιά μας.
Και τα αισθήματα κι αυτά φυλακισμένα σε κελιά ανήλια που καρτερούν
και λαχταρούν μια κάποια εξιλέωση. Μίλα,πες κάτι.
Κάνει κρότο απόψε η σιωπή
και με φοβίζει.
Μίλα,πάντα φοβόμουν
την τόση ησυχία.

Τάσος Σταυρακέλης

Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2019

Αιμοσταγείς ουρανοί


Μάθαμε να υφαίνουμε σαν άνθρωποι αράχνες, όλους τους πλαστούς έρωτες κάτω απο Αυγουστιάτικα φεγγάρια, έρωτες στοιχειωμένους απο εραστές προδωμένους που ένιωσαν μια γλυκιά ανατριχίλα στους λαγόνες απο φιλιά σπελπισμένα.
Κι έμενε εκείνη η πόρνη ανάμνηση
να κατοικεί κάτω απο τις κόγχες των ματιών και να δακρύζει κάθε που αιμοσταγείς ουρανοί τρυπούν με τις λόγχες τους την ψυχή.



Τάσος Σταυρακέλης

Η θλίψη των δειληνών


Ξεμάκρυναν εκείνα τα ανέμελα
τρελά καλοκαίρια
με την λεμονάδα Έψα,
με κουφετάκια μαστίχας Έλμα
και λουκουμάδες με μέλι
στα ζεστά απογεύματα.
Κοίτα γύρω....μας απέμεινε
μια κουρασμένη προσμονή
και μια σκονισμένη ελπίδα
να κοιτούν με τρόμο
την θλίψη των δειληνών.



Τάσος    Σταυρακέλης

Κυριακή, 7 Ιουλίου 2019

Θλιμμένες ονειρώξεις


Είναι κορίτσια που μέσα στα τσαλακωμένα τους σεντόνια
μυρίζουν γιασεμί και λιβάνι,
σαν ιέρειες στο ναό της Αφροδίτης. Είναι και αγόρια ομόλυντα
σε σπίτια σακατεμένα
απο βασανισμένες νύχτες μοναξιάς
καί όνειρα άγρια
με θλιμμένες ονειρώξεις,
που αποζητούν μόνο μια αγάπη
που να τους πνίξει
σαν βρόγχος στο λαιμό.
Σε μια ιέρεια μπροστά να ξεψυχήσουν.




Τάσος   Σταυρακέλης

Όνειρα πυρπολημένα


Μπροστά στον μεγάλο καθρέφτη σου σαν βάμπ θεατρίνα το '30
παίρνεις πόζες, ασκήσεις θάρρους κομψά τις αποκαλείς.
Μα το είδωλό σου πάντα φοβισμένο. Μια σκιά πάντα εκείνα θαμπώνει τη λάμψη στο κρύσταλλο,
είναι που τα όνειρα σου πυρπολήθηκαν σκορπώντας παντού την καπνιά τους. Είναι που σφίγγεις τις γροθιές και οι απουσίες επανέρχονται δρυμίτερες. Είναι που η μοναξιά τρύπωσε στα κατάβαθα της ψυχής σου
φτιάχνοτας τη φωλιά της
σαν πουλί τρομαγμένο.


Τάσος  Σταυρακέλης

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2019

Μνήμες μαυροφόρες


Σε χλωμά δωμάτια μοναξιάς ερωτοτροπούν όλοι οι δαίμονες
με τις μάγισσες της ζωής μας σιγομιλώντας με αποκηρυγμένους στίχους καταραμένων ποιητών.
Στον θολό καθρέφτη μια ραγισμένη στην όψη αγία σκορπά μαραμένα ρόδα και αγγελτήρια θανάτου αυτόχειρων ερώτων την ώρα που μνήμες μαυροφόρες ξερνούν αρώματα λεβάντας και ένας έκπτωτος άγγελος κλαίει στο βουβό σκοτάδι.
Κι εγώ,μέσα στο μώβ της απουσίας
ζώ ακόμα έναν μικρό θάνατο
λίγο πρίν γίνω
μιά αστραπή στήν προσμονή.



Τάσος  Σταυρακέλης