Ξεχασμένο σ'αγαπώ

Τώρα μόνος, να τινάζω
στο μπαλκόνι τα ρούχα μου,
λές και θα φύγει απο πάνω τους
η μοναξιά σα σκόνη.
Χτές κάτι έπεσε απ' τις τσέπες
με θόρυβο στο πάτωμα.
Ένα ξεχασμένο μπαγιάτικο "σ' αγαπώ"
ράγισε μονομιάς σα τζάμι στο χειμώνα


*  Τάσος  Σταυρακέλης

ΨΥΧΗ ΑΓΡΙΜΙ

Δεν εξημερώνεται
η ψυχή μου
Θεριό άγριο είναι
που τρέφεται
απ' τις παλιές πληγές του.

Που ξεδιψά τη σάρκα του
με το κλάμα μιάς θλιμμένης βροχής.

Δεν εξημερώνεται
η ψυχή μου
Πέτρωσε τις ευτυχισμένες στιγμές
για να πολλαπλασιάζει τις ζωές,
εκείνες που ονειρεύτηκε
μα δεν έζησε.

Δεν εξημερώνεται
η ψυχή μου
Μόνιασε με μια ιλιγγιώδη αίσθηση
σαν να γκρεμίζεται
σε μια σήραγγα του χρόνου,
δίχως αρχή και τέλος.

Χωρίς κανείς ποτέ
να δώσει χέρι βοηθείας.

#ΤάσοςΣταυρακέλης (Απο ανέκδοτη συλλογή μου)

Η τρελό Φλώρα


Ήταν γύρω στα πενήντα, κυκλοφορούσε πάντα με μακριές τσιγγάνικες φούστες, φορώντας στο λαιμό και στα χέρια της φθηνά ψεύτικα κσμήματα.
Όλοι την ήξεραν η "τρελή", η "μουρλή", η "σαλεμένη".
Κανείς δεν την έλεγε με το όνομα της.Μόνο ο παπαΓιώργης, ο παπάς της ενορίας μετά το μουρλή έβαζε και το Φλώρα.Η μουρλοΦλώρα....
Είναι μη σου βάλουν τη σφραγίδα.Την κουβαλάς πάνω σου μια ολόκήρη ζωή.Σαν ανεξίτηλος λεκές στην ψυχή.
Η τρελοΦλώρα που αγαπούσε όλον τον κόσμο.
Η μουρλοΦλώρα που ποτέ δεν ζήτησε ελεημοσύνη.
Μόνο κάτι ψυχουλάκια αγάπης των συνανθρώπων της ήθελε, τίποτα αλλο
Κυκλφορούσε πάντα με δύο αδέσποτα σκυλιά στο πλάϊ της.Οι δυο πιστοί και αγαπημένοι της φίλοι,οι δυο σωματοφύλακες της.
Κάθε πρωί καλημέριζε ευγενικά τους γείτονες και τους καταστηματάρχες της γειτονιάς.Γύριζαν αλλού τα πρόσωπα τους, έκαναν πως δεν άκουγαν, προσπερνούσαν. Μόνο ο Στέφανος, το παλικάρι που είχε το βιβλιοπωλείο την καλημέριζε και συχνά της επιανε κουβεντούλα.
Ο Στέφανος, που είχε αναγνωρίσει στο πρόσωπο της μια  ευγενική ψυχή. Σ' εκείνη που όλοι αποκαλούσαν τρελή...

*  Τάσος  Σταυρακέλης

(Απο ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων μου)

Πυρπόληση


Κοίτα, κάποιος πυρπόλησε
την αξιοπρέπεια και την ελπίδα μας.
Το καλοκαίρι, με μια θλίψη
και μιά έκφραση χαλαρής αδημοσίνης
μας προσπέρασε βιαστικά.


* Τάσος  Σταυρακέλης

Αγάπη Μίσος

 Σε κουβαλάω
 μέσα μου
 Κρυμμένη
 σ' εκείνη
 τη βαθιά ουλή,
σχέδιο γραμμικό
 στο πίσω μέρος
 της καρδιας.

Έτσι......

Για να γεφυρώνω
 το όνειρο με τον εφιάλτη
 Το υπαρκτό με το ανύπαρκτο
 Την Κόλαση με τον Παράδεισο
 Το ψέμα με την αλήθεια

 Να γεφυρώνω....
Την αγάπη και το μίσος μου
 για σένα

 * Τάσος  Σταυρακέλης

[....] Αυτή η  ταράτσα.....
Ήταν το απάγγειο, το απάνεμο λιμάνι του
στις τρικυμίες τη ψυχής του.Εκεί γαλήνευε, παρέα με τ' άστρα και τα χλωμά φεγγάρια που άλλωτε τον κοιτούσαν χαρούμεν κι άλλωτε δακρυσμένα.
Όπως και η δική του ψυχή που έπλεε στα αβέβαια νερά μιας χαρμλύπης. Που αναζητύοσε μια  σταγόνα αληθινής ευτυχίας.
Παλι απόψε τον είχε τυλίξει με τα γκρίζα φτερά της αυτή ή καταραμενη πεταλούδα, που πάντα έρχεται απρόσκλητη χωρίς να σε ρωτήσει. Που σου επβάλει την  παρουσία της θές δεν θές.
Που σε δένει  χειροπόδαρα και σε φιμώνει χάνωντας το ενδιαφέρον γα Ζωή.
Ναι, απόψε πάλ η κατυάθλιψη τον κερνούσε σφηνάκια μελαγχολίας γαρνιρισμένα με θλίψη.
Αυτός κι αυτή.Σαν φιλαράκια, πρόσωπο με πρόσωπο.
Και στη μέση ένα δάκρυ απο ένα αστέρι που δάκρυσε.
Αφήνωντας το σχήμα μιας ραγισμένης καρδιάς.

Τάσος  Σταυρακέλης
(Απόσπασμα από ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων μου)

Φωταγωγός



Ξενυχτώ δίπλα στις αναπνοές
ενός άγρυπνου ρεαλισμού
που προσπαθεί να με εξοντώσει.
Κάθε ξημέρωμα
φοβισμένες βεβαιότητες επαναστατούν,
σκαρφαλώνουν στον φωταγωγό
ηδονοβλεψίες της ζωής
σε σκονισμένα παράθυρα.
Σε σπίτια που μυρίζουν τη σήψη
μιας μίζερης ζωής.
Και στον ακάλυπτο, μια χούφτα σφαίρες
από  απεγνωσμένες αυτόχειρες ελπίδες.
Ένα περιστέρι φτερουγίζει μακριά
φοβισμένο απο την πραγματικότητα.


* Τάσος   Σταυρακέλης