....Και η ζωή συνεχίζεται....


Η ζωή συνεχίζετα......Πως όμως;
Όταν έχεις χάσει το παιδί σου, τον σύντροφο σου, τους γονείς σου, αγαπημένους φίλους.....Οταν το βιός σου έγινε μαύρη στάχτη Κόλασης.Όταν πρωταγωνίστησες σε μια τραγωδία.Η ζωή λέει συνεχίζεται.....Κάπιοι θα εξακολουθούν ξέφρενα πάρτυ στη Μύκονο πίνωντας σαμπάνιες στο Ναμος και χορεύωντας ξέφρενα ....γιατί δεν τους αγγιξε ποτέ ο θάνατος.Γιατί δεν έχασαν ανθρώπους τους....Την ώρα που εσύ θα κηδεύεις ανθρώπους σου, αυτοί σε κάποιο κοσμοπολιτικο νησί θα περνούν το δικό τους χαρούμενο κσλοκαίρι.Το πένθος όλο δικό σου.....δεν θα χαλάσουν το καλοκαίρι τους για 91 νεκρούς.Αυτοί φταίνε που κέίσανε την παραλία θα πούν και ετσι θα εχουν (ταχα) καθαρή συνείδηση....
Γιατί έτσι είναι η ζώη φίλε μου......όταν ο πόνος δεν μας αγγιζει τον προσπερνάμε γιατί δεν μας αφορά.
Και συνεχίζουμε σα να είδαμε μια ακόμα ταινία θρίλερ στην τηλεόραση.


* Τάσος  Σταυρακέλης

Σε αναμονή διαρκείας


Μιά αλύγιστη θλίψη
με τυλίγει σαν σκουριά
       -μητριά κακιά-
κάθε που περπατώ
διασχίζωντας βάρβαρα 
λιοπύρια, ενώ δίλα μου
του κόσμου η όψη 
αλλάζει ξαφνικά.

Γίνεται μια πολυκαιρισμένη
σε χρώμα σέπιας φωτογραφία
με πετρωμένες στιγμές.

Μιά ασαφής εικόνα
σε μια θανατερή ομίχλη
με ένα κίτρινο
αρωστιάρικο φώς.

Μιά ομίχλη δολοφόνος
που αναριχάτε με οργή.
Πάνω σε εμένα.
Πάνω σε εσένα.
Πάνω στους ταπεινούς
αυτού του κόσμου.

Σε όλους αυτούς
που τα όνειρά τους τα άνεργα
σε μια αναμονή διαρκείας
τώρα παραμένουν.

* Τάσος  Σταυρακέλης

Ναυαγός σου



Σε στοίχειωσα μέσα μου,
εσένα, που μέ ένα βλέμμα τυφώνα
με παρέσυρες στα έγκατα των βυθών σου.
Ναυαγός  ενός απόκήρου έρωτα.

* Τάσος  Συαυρακέλης

Ψίχουλα



Σε ποιόν ωκεανό
να ψάξω το γαλάζιο
των ματιών σου;
Σε ποιά θάλασσανα γευτώ
την αρμύρα του κορμιού σου ;
Περνά το καλοκαίρι.
Με λίγα ψίχουλα φιλιών
στην τσέπη
σαν ζητιάνος για έναν έρωτα αλήτη.



* Τάσος  Σταυρακέλης

Άτιτλο


Περιφέρομαι ασυνείδητα
μέσα στους γλυκούς ψύθιρους
μιάς ζωής που όλο  και μικραίνει.
Κι εσύ, όλο να γεννιέσαι 
και να χάνεσαι κάτω απο
τον ίσκιο των βλεφάρων μου.
Τότε, που μία θλίψη
με τραβά απ' το μανίκι.


* Τάσος  Σταυρακέλης

Ιερότητα του κορμιού


Απλώνα ρόδινα φιλιά στο σώμα σου,
νύχτες που κραύγαζαν μέ ένσαρκο πόθο
τρελαμένος για την ιερότητα του κορμιού.
Πάντα θα μένεις
μιά ανάμνηση κάτω απο τις κόγχες
των ματιών μου.
Η πρώτη στο ξημέρωμα της μέρας,
η τελευταία σα νυχτώνει.


* Τάσος Σταυρακέλης  

Σαρκίο δανεικό



Σπαταλημένες μέρες
κυλούν σαν σταγόνες βροχής
και χάνονται.
Και οι μέρες που έρχονται
βαριές σαν πέτρες
να με λυθοβολούν στη θύμηση σου.
Σαρκίο δανεικό που ματώνει
στο ανεκπλήρωτο του έρωτα.

* Τάσος  Σταυρακέλης